Wat wij, ouders van een autistisch kind, je nooit zullen vertellen

Geplaatst op Geupdate op

banner-de verbinding
de verbinding

Ik kijk naar mijn kinderen en vaak denk ik: “wat zal de toekomst voor hen in petto hebben?”.
Elke dag maak ik mij zorgen. Zullen ze wel juist begrepen worden? Begrijpen zij voldoende de wereld om hen heen om zonder mij verder te kunnen? En als dat niet zo is, wie zal er dan voor hun veiligheid zorgen? Zullen ze extra hulp nodig hebben en zullen ze die dan wel krijgen of aanvaarden? Ook hier maak ik mij zorgen om.

Elke dag maak ik mij zorgen.

Maar wanneer je met me praat en je vraagt me hoe het met me gaat dan zeg ik: “Goed, dank U. En met U?”
Ik zal zelden mijn ware, diepe verdriet onthullen, hoe het écht voelt wanneer elke dag een heuse strijd is.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een positief ingesteld iemand die geniet van het leven. Samen met mijn gezin halen we het maximum van wat er uit het leven te halen valt. Maar op het einde van de dag is er nog steeds dat knagende gevoel, dat niet alles geregeld is, dat niet alles op z’n plaats zit en dus kan ik nooit écht ontspannen.

Net als alle andere ouders van een autistisch kind voer ik een dagelijkse strijd om de ondersteuning die onze kinderen nodig hebben geregeld te krijgen. En wanneer we die ondersteuning hebben dan vechten we om die te behouden.

Het is een FEIT dat ouders van autistische kinderen onder veel meer stress gebukt gaan, minder tijd samen doorbrengen en wanneer een van de ouders de zorg voor het kind met autisme op zich neemt, betekent dit in essentie minder tijd voor het gezin om bij elkaar te zijn en dit alles legt een hoge druk.

We trachten steeds de vrede te bewaren, dit is een FEIT. We trachten in alle omstandigheden de rust te bewaren, thuis, op school, in de omgang met andere ouders en met volslagen vreemden.

Het grootste FEIT dat we nooit zullen onthullen is dat we eenzaam zijn. We staan aan de kant en we kijken toe. We kijken naar ons kind en naar de maatschappij, niet in staat om één noch de ander te bereiken. We zijn geïsoleerd van de samenleving als gevolg van onze zorgzame rol, we hebben gebrek aan financiële steun en begrip. We zijn geïsoleerd van onze kinderen omdat we nooit écht tot hun wereld worden toegelaten.

Ouders van autistische kinderen zijn geïsoleerd. We gaan niet naar zo veel sociale bijeenkomsten met onze kinderen. We horen het commentaar wel en voelen de blikken en doen dan alsof het ons niet raakt. Ik zeg vaak tegen mezelf dat ze niet begrijpen hoe het voor ons is, hoe het leven is voor mijn kind, maar het doet nog steeds pijn, ook al blijf ik glimlachen.

Dit is de kern van de zorg voor een autistisch kind. We houden oneindig veel van hen, we vechten voor hun behoeften en we spreken voor hen want wie anders zal het doen? Dat is wat elke ouder doet. Maar diep van binnen zijn we eenzaam en gekwetst.

Het doet pijn wanneer we andere kinderen vrolijk op school zien, wanneer ze uitgaan met vrienden, praten over hun dag, Dit is een totaal ander leven dan het onze. Onze kinderen maken vaak geen deel uit van die wereld, van alle sociale interactie die er plaatsvindt.

En toch is er hoop.

Dankzij Qigong Sensorische Therapie heb ik geleerd om contact te maken met mijn kinderen. Om de verbinding die er niet was te herstellen. De therapie geneest hun sensorische over-of onder-gevoeligheid. Ik mag nu deel uitmaken van hun wereld. En niet alleen ik, anderen ook.

Er is meer focus en helderheid, er wordt weer geslapen en nieuwe onbekende voeding wordt uitgeprobeerd. De woede aanvallen zijn zo goed als verdwenen en er is interactie met anderen. Ze beginnen te leren over hoe ze zichzelf duidelijk kunnen maken en over hoe de wereld in elkaar zit.

Ik sta terug in mijn kracht, mijn gezin staat terug in haar kracht.
Ik maak me zorgen, maar veel minder dan voorheen. Zo’n 40% minder, dat is een FEIT.

Dit is mijn leven, het is geen keuze, maar zoals elke moeder zou doen ga ik aan de slag en aanvaard, vier en bewonder ik mijn kinderen voor wie ze zijn. En dankzij de Qigong Sensorische Therapie zijn we opgeschoven naar een minder ernstige vorm van autisme. verbinding-herstellen

Dus ook al kunnen we zeggen dat alles in orde is, geloof me als ik zeg dat we zelden zullen toegeven dat we ons eenzaam voelen, geïsoleerd en volkomen versleten, dat we ons voortdurend zorgen maken over de toekomst van onze kinderen en hoe de samenleving hen waarneemt.

Maar ik ben een gelukkig en optimistisch mens, en hoewel het bovenstaande waar is; wat ook waar is is de steun die andere ouders van autistische kinderen elkaar geven.

De verbinding, daar gaat het tenslotte om.

 


 .

x
.

.

.

.

.

 

#LoveLife #InTouch #Autisme #Autism #ASD #ASS #TSA #QST #QigongMassage #sensorymassage #DrLouisaSilva #QSTTestimonial #Boek #SensorischeBehandelingAutisme #AutismResearch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s